نیاز دارم بنویسم... بدون مقدمه..

باید راجع احساسی که دارم حرف بزنم.. این سردر گمی مزخرف.. این هزار راهی مزخرف تر...

از این جمله شروع میکنم: " کار درست رو انجام بده."

اینو بهم گفت در جواب جمله ی قبل از خوابم: " یکی از بچه های بهم گفت ازت جدا شم و این رابطه رو تموم کنم...

میدونی انتظار این جمله رو ازش نداشتم... حداقل باید میگفت تو چی گفتی؟ یامیگفت نه.. تو باید بمونی باهام .. از این قبیل جمله های کلیشه ای و لی امیدوار کننده و خوشحال کننده...

یکم قبل تر ازش پرسیدم: منو توی چندتا جمله توصیف کن...

جمله ی اولش یادم نیست... توی جمله دوم با لبخند گفت: سکسی هستی... بعدش گفت دختر مرموزی هستی،خیلی سریع جمله اش رواصلاح کرد که یعنی نمیزاری کسی شخصیتت رو بشناسه.. دختر پرتلاشی هستی..گاهی اوقات غمگینی..ته این تلاش و غم یه ذره امید داری... مهربونی ،یاد بگیر از مهربونی ات چطور و کجا استفاده کنی...

چیز بیشتری نگفت...

وقتی همین سوال رو از من پرسید یکم سکوت کردم ،چی باید بهش میگفتم؟؟

میگفتم که از این همه مثلا منطقی بودنت متنفرم.. یا میگفتم از اینکه توی جمع انقدر تنهام میزاری متنفرم.. یا مثلا از اینکه حامی نیستی بدم میاد..

ولی آره بهش گفتم...

اولش خندیدم. گفتم عاشق چشماتم... عاشق لبات هستم.. عاشق صداتم..

جلو حرف زدنم رو گرفت.. گفت قرار شد با صداقت تمام جواب بدی.. انقدر دروغ نگو..

خندیدم و بهش گفتم : اینا ظاهرت هستن و من ظاهرت رو دوست دارم..

ولی اینک حامی نیستی رو دوست ندارم.. اینک ته همه کارات دنبال ی منطق وفکری هستی رو دوس ندارم.. حس میکنم به اون چیزیکه میخواستی نرسیدی و این داره آزارت میده نمیدونم چی تورو نرسونده.(ب قول خودش تنبلی اش)..گفتم یه جاهایی زیادی بیخالی.. یجاهایی خشمت رو میخای بروز بدی ولی خیلی زود جلوشو میگیری.

بهش گفتم تلاشت رو،پشتکارت رو دوس دارم..

چرت و پرتای زیادی گفتم...

تهش هر دومون سکوت کرده بودیم...

بعد از چند دقیقه گفتم: ولی من دوست دارم..

خواب بود یا خودشو زده بود به خواب؟ نمیدونم..

بهش گفتم من احساس میکنم رابطمون خیلی زو.د تموم میشه و من اینو دوست ندارم..

دلم میخواست توی ادامه جمله ام بهش بگم: دلم میخاد برای خوشحال کردنت تلاش کنم. و دلم میخاد این تلاش نتیجه بده.. دلم میخاد با خیال راحت دل بهم بسپری....

لحظات عجیبی رو میگذرونیم..برای اون شاید نه برای من آره...

هربار که میخوام صداش کنم باید چنددقیقه بهش نگاه کنم و فکر کنم که مبادا اسمش رو اشتباه بگم..

بهش گفتم : دیگه هیچوقت بهم نگو جون ..

و من میدونم ک اون فراموش نمیکنه که نگه.. از بعد اون خودم صداش میکنم جون من؟ و اون فقط سکوت میکنه..

کپل،کپل جانم خدا لعنت کنه تورو که بعداین همه وقت که رفتی هنوز اثرات مخربت توی زندگی و ذهن و قلب من هست..

کاش همونقدر راحت که رفتی از قلبم هم میرفتی.

استوری گذاشته بود : من همانم که تویی از همه عالم جانش...

جانش.. جان.. آخ اگر من جان تو بودم چطور دل کندی و رفتی؟؟؟

بازم ساعت ها نوشتم و پاک کردم...

نمیدونم...

ولی دوس دارم امروز این نوشته ها رو توی اینستام بزارم..

بیا اونجا...

blacksnow9900

1 تیر ماه.

وارد تابستون شدیم. اسمش تابستونه وگرنه اینجا یزد دوماهه هوا تابستونی و جهنمی شده فکر کن قراره از این به بعد چی بشه.

هوا؟ داریم راجع هوا صحبت میکنیم؟؟ همیشه تصورم این بود آدم ها وقتی هیچ حرفی برای گفتن بهم ندارند شروع میکنن از هواگفتن.. ولی من که حرف دارم برای گفتن.. اصلا من از اون آدم ها هستم که همممییییشههه برای گفتن حرف دارم.

یک ماه و نیمه شغل جدید پیدا کردم.. اینجا توی این شرکت به نام حسابداری من کارشناس آموزش هستم..

وجهه شغلی خوبی داره با رییس روسا،اساتید انجمن های مهم و بزرگی در ارتباطم اما بواسطه ایین شغل ،این کار،و این مجموعه..

برنامه های کلاس رو یه جوری گذاشتم که تقریبا 4 روز در هفته تا ساعت 9 شب سر کارم...

9 و نیم میرسم خونه ورزشمو میکنم.دوشم رو میگیرم و بیهوش میشم روی تخت صورتی ام..

خسته میشم ؟ خیلی زیاد.. ناراحتم ؟ نه اصلا...

اینجوری کمتر فکر میکنم. کمتر دلتنگ میشم.

مامان یک هفته اومد و موند پیشمون.من خیلی کم دیدمش ولی خب دلتنگ هم نبودم...

از اینک توی خونه ام استقلال خودم رو نداشته باشم بدم میاد برای همین ترجیحم به تنها بودنم هست..

دوماهی میشه ورزش رو خیلی جدی شروع کردم..

بدنم خیلی تغییر کرده و بیشتر از قبل عاشق خودم شدم...

4 روز در هفته توی خونه ورزش میکنم.. تحمل آدم ها رو نداشتم که نرفتم باشگاه..

مربی ام خیلی پیگیره و همین باعث میشه برنامه ام رو عقب نندازم... یکماه رژیم غذایی رو شروع کردم ولی نتونشتم خیل دقیق بهش عمل کنم ولی خب..

دیگه نوشابه نمیخورم...غذای فست فود نمیخورم. روغن و چربی و شیرینی به شدت کم شده.. به جاش شیر میخورم..باورت میشه؟؟

من ؟؟ شیر؟؟؟ خودم به سختی باورم میشد.. عدسی و لوبیا و ماست ایسلندی.. چیزایی که اصلا نمیخوردم...کره بادوم زمینی...

چمیدونم چرا این تصمیم رو گرفتم... دارم پیر میشم باید یکم ب سلامت بدنم توی آینده توجه کنم...

محیط کارم رو خیلی دوست دارم. تنها شرکتیه که تونستم باهاش ارتباط برقرار کنم.برعکس شغل های قبلی ام محیط زنونه تره اینجا.. بچه ها خوبن..

دوس ندارم اینجا رو ازدست بدم ولی.. هنوز اوضاع مالی ام روبراه نشده.. حقوق نمیدن.. بد حسابن و این زیادی بده...

من آدم رفتن نیستم...من آدم موندنم. آدم سازش.. متاسفانه یا خوشبحتانه...

از اینا بگذریم...

قلبم خالی است....یه روز بعد از آخرین تماسم با روانشناس مهربونم نشستم و فکر کردم.. فکر کردم...گریه کردم.. خودم رو عذاب دادم اما..

تصمیم گرفتم.. میدونم تصمیم درستی گرفتم ولی .. ای کاش تصمیم درست این نبود.

تمام راه های ارتباطی ام با آدم های سمی ای که امکان برگشتشون بود رو بستم....از هر جایی که فکر کنی...

تا رسیدم به کپل..

نمیتونستم بدون هیچ حرف و خداحافظی ای برم..

پس بهش پیام دادم و توضیح دادم که باید این آخرین راه رو برای همیشه ببندم.. باید شماره ات رو پاک کنم و دیگه بهت فکر نکنم. دیگه منتظر استوری هات نباشم..

مثل همیشه ترسیده بود. اصرار داشت که صبر کنم. صبر کنم برگرده یزد و ببینمش و بعد تمومش کنم.

بهش گفتم باشه.

ولی ..منتظر نبودم.امید نداشتم که بیاد.. کی بهتر از من اونو میشناسه ؟

نیومد...

نه من شماره رو حذف کردم نه اون به حرفش عمل کرد..

اصلا به درک.. دوس داشتن که زوری نمیشه..

3 هفته پیش به پیشنهاد دوستی با یه مرد آشنا شدم..

تا دلت بخواد حرف دارم راجعش بزنم..

بدون هیچ احساسی وارد این رابطه شدم..

شاید یه روز نشستم با جزئیات بیشتری راجعش حرف زدم.

ولی..

چند روز پیش توی چشمام زل زد و گفت : " تو جون منی؟؟ " ....

شکه بودم.. این جمله مخصوص کپل بود. .. فقط اون از ته قلبش من رو اینطور صدا میکرد.

خندیدم... دوباره تکرار کرد..

زبونم قفل شده بود..

دوباره پرسید.. گفتم : هستم ؟؟ ...

گفت : معلومه که هستی..

خدای بزرگ حتی وقتی میخام فراموشش کنم هم نمیزاری..

یه وقتایی صدام میکنه " دلبر .." ..

دیشب دوباره پرسید : " تو جون منی؟.."

غرق گذشته شدم و ناخواسته صداش کردم : کپل من.جون من!

فک کنم فهمید که با اون نبودم...به روی خودش نیاورد..

چیه این عشق؟

که اینجوری من رو میکشه،من رو زنده میکنه..چیه...