نرفتم شیراز... انگار از روزی که با اون حال از شیراز و خونه ام خداحافظی کردم شیراز طلسم شده ... انگار یکی جلوم رو میگیره و نمیزاره برم. چرا؟؟ نمیدونم...

برگشتم یزد... برگشتم به تخت بزرگ و نرمم. تشک و پتوی صورتی ام... و آخ که به جرات میتونم بگم هیچ جا خونه خود آدم نمیشه...

امروز داشتم با مشاورم صحبت میکردم. و چقدر صحبت با این بشر خوبدو آرامش بخشه.. چقد من رو خوب شناخته و چقدر واقعی من رو میبینه...

حتی وقتی داره از اشتباهاتم یا نقص هام میگه هم لذت میبرم.

و بیشتر لذت میبرم وقتی از نقاط قوتم میگه..

وقتی بهم میگه که چ تصمیمات درستی توی زندگیم گرفتم، وقتی میگه که قدرتمند و باهوشم، وقتی من رو ستایش میکنه چقدر لذت میبرم...

گاهی فکر میکنم چطور، آدم های گذشته ی من این همه خوبی رو ندیدن!

یا دیدن و به روی من نیاوردن... یادمه روز اخیر که توی خونه ی صورتی ام بودم به اون مردی که روبروم نشسته بود نگاه کردم و گفتم : خانواده، آبرو، سلامتی، سرمایه وکار و همه چی ام رو ازم گرفتی، اشکال نداره. ولی نمیبخشمت که اعتمادبنفس و عزت نفسم رو ازم گرفتی...

بهم گفت: میترسیدم یه روزی بفهمی چقدر میتونی قوی و خوب باشی و بفهمی لیاقتت رو ندارم و ترکم کنی...

میدونی، اون لحظه حس کردم دیگه برای هیچوقت نمیتونم نفس بکشم. چند سال خودم رو وقف کسی کرده بودم ک داشت منو فلج میکرد ک بمونم..

خدایا شکرت برای قدرتی که بمن دادی ک از پس همه اون روزا بگذرم...

دوماهه حالم بهتره... دوماهه دارم نفس میکشم..

کاش این حال پایدار باشه.

راستی چهارشنبه سوری مست نکردم و کل شهرو نگشتم..

تو خونه موندم و غذا خوردم و خوابیدم... همین

تصمیم گرفتم دیگه مشروب نخورم.. نمیدونم چرا. ولی خب شاید این طوری خیلی هم بد نباشه..

چند روزه دیگه عیده... برعکس چند سال اخیر ک دوست نداشتم سفره پهن کنم امسال خیلی دوس دارم.

ولی میترسم.. من از سالهایی ک با عشق و شور و شوق سفره پهن کردم هیچ خیری ندیدم...برای همین بیخیال شدم.

خلاصه که اینطوری.

داشتم فک میکردم چقد دلم میخاد اینجا کسی بود که باهم حرف میزدیم. مثلا همین دوست مهربونی ک نوشته های منو میخونه..

و گه گاهی برام کامنت میزاره.. تو هم چیزی بگو. حالا که حالم خوبه بزار یکم کنجکاوی کنم... 😂